Το κείμενο αυτό αποτελεί σχολιασμό στο ζήτημα που έθεσε ο φίλος μου ο Χαρης ο Heiz ο ωραιος και φίνος Αρχιτέκτων-ass στο άρθρο του για την Ελληνίδα Νοικοκυρά

…..Το κακό με την ευγενή συνομοταξία της Ελληνίδας Νοικοκυράς είναι ότι ακολουθεί κι αυτή πιστά τις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά της έτερης ευγενής συνομοταξίας των μπασκετμπολιστάδων. “There is no I. There’s only team spirit”. Είναι αυτό που βγαίνει και αναφωνεί μαινόμενη μπροστά στο μαρκούτσι του δύσμοιρου(κατά κανόνα) δημοσιογράφου: “Σε τι κόσμο θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας. Δε με νοιάζει για μένα. Για τα παιδιά μου ανησυχώ”. Όταν λοιπόν βλέπεις αυτή την αυτοθυσία, αυτή την αυταπάρνηση, αυτό τον αγώνα ζωής, δε μπορείς να την κατηγορήσεις για τίποτα. Το κακό βέβαια σε αυτό τον “πόλεμο” των νοικοκυρών δεν είναι μόνο το ακμαίο ηθικό του στρατεύματος, η αυταπάρνηση και η υπηρέτηση του ανώτερου σκοπού τους. Το πιο επικίνδυνο είναι ότι συνεχώς στρατολογούν νέα μέλη. Και το ακόμα πιο επικίνδυνο είναι ότι τα νέα μοντέλα που βγαίνουν είναι ακόμα καλύτερα από τα παλιά και με βελτιωμένα χαρακτηριστικά. Έχουν την εμπειρία των παλιών, γνωρίζουν καινούργιες τακτικές, υπάρχει καλύτερη οργάνωση του δικτύου και άμεση επαφή των μελών(κομμωτήριο, γυμναστήριο, μανικιούρ σέντερ, σολαριουμ σέντερ, hondos σέντερ), ανταλλαγή απόψεων και ενημέρωση από εξέχοντα στελέχη μέσα από το θεσμοθετημένο πια βήμα διαλόγου (cosmopolitan). Μα πάνω απ’ όλα η σύγχρονη στρατιά βγαίνει με καλύτερη παραλλαγή από την παλιά, πράγμα που τις κάνει πιο επικίνδυνες. Με λίγα λόγια έχουν καλύτερους κώλους από την κλασσική ιδρυτική γενιά του 70, τις επονομαζόμενες και ως “νοικοκυρές της μεταπολίτευσης”.

 

Ναι! Καλά καταλάβατε. Πρόκειται γι΄ αυτή τη γυναίκα που γεννήθηκε στα χαλίκια, ήπιε βερμούτ και χόρεψε ροκ’ ν’ ρολ στα σαλόνια με τη λαδί παχιά μοκέτα, γκαστρώθηκε σε ένα φυλάκιο στον Έβρο, γέννησε στο σπίτι με τη μάνα της, στον άντρα της το είπαν όταν γύρισε από τη Γυάρο, μοναδική της προίκα ήταν τα 147 σκοροφαγωμένα σεμεδάκια που έφερε η προγιαγιά της από τη Σμύρνη, τον HULK δεν τον είδε ποτέ πράσινο, ενώ τις ενδυματολογικές καινοτομίες του Στάθη Ψάλτη τις απολάμβανε στα 64 χρώματα της VGA τεχνολογίας, ελληνική σημαία έπιασε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1987(όταν ένιωσε τη ζωή της να αλλάζει μετά τις βολές του Τιμιου Γίγαντα και τα τελευταία λόγια του ποιητή Συρίγου : ’Βαλτερς για το Γιοβάϊσα…’) και για δεύτερη φορά στα 40 της, όταν κουνώντας πράσινες σημαίες στις πλατείες κουνιόταν μαζί και το κρεμασμένο της μπράτσο. Και κάπου κοντά στην εμμηνόπαυση έμαθε το κινητό, το σπα, το μανικιούρ, το cavalli, το cayenne και φυσικά τη μαιευτική κλινική “ΜΗΤΕΡΑ”.

 

Πάνω απ’ όλα η κλινική ‘ΜΗΤΕΡΑ’. Γιατί όσο περίεργο κι αν ακούγεται εκεί κρύβεται όλο το μυστικό. Καλά κι όλα τα άλλα, αλλά παράλειψη αυτής της σημαντικής λεπτομέρειας μπορεί να αποβεί μοιραία. Διότι το Cayenne το έχουμε για να μπούμε στη μαιευτική κλινική και το Cavalli για να βγούμε από αυτήν. Γιατί ποια είναι η ποιο σημαντική στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας? Η στιγμή που γίνεται μητέρα. Είναι ποτέ δυνατόν την ποιο σημαντική στιγμή της ζωής της να τη ζήσει σαν δευτεράντζά? Εσείς, δηλαδή, πηγαίνετε ποτέ σε κάποιο κοινωνικό γεγονός με τις φόρμες? (εκτός κι αν είναι από αυτές τις καινούργιες που φοράν οι Αθηναίοι όταν πάνε για καφέ στο Κολωνάκι, αυτές τις φόρμες Donna Karan των 300 ευρώ)

 

Ουφ!! Σκεπτόμενος όλα αυτά αγχώθηκα. Γιατί μπορεί να το παίρνουμε στην πλάκα όλο αυτό αλλά χωρίς να το καταλάβουμε η συνομοταξία της Ελληνίδας Νοικοκυράς και κυρίως η άλλη συνομοταξία, αυτή της Εκκολαπτόμενης Ελληνίδας Νοικοκυράς, (γνωστή και ως Νοικοκυρά- Μουτζαχεντίν) έχουν γίνει η νέα μάστιγα της νεοελληνικής κοινωνίας. Αφήνω ανοιχτό το θέμα κι επιφυλάσσομε για περαιτέρω ανάλυση, εμβάθυνση, συμβουλές (τύπου Cosmopolitan) και οδηγίες προς ναυτιλομένους.

 

Αδέρφια στα χαρακώματα

Ακούω στο ράδιο (μέσω internet) Καρπετόπουλο – Πανούτσο και θυμάμαι ότι στην Ελλάδα τέτοια ώρα συνήθως άνοιγα την τηλεόραση και την άφηνα να παίζει μόνη της όλα τα trash μεσημεριανά προγράμματα ενώ εγώ δούλευα στον υπολογιστή. Ακόμα και το “ποδοσφαιρικό” ραδιόφωνο που απευθύνεται σε τελειωμένους οπαδούς είναι πιο πολιτισμένο ή τουλάχιστον λιγότερο ελεεινό από τη μεσημεριανή τηλεοπτική ζώνη των παπάδων και των τραβεστί που απευθύνεται στη μέση Ελληνίδα με επάγγελμα τα “οικιακά”. Και πάνω που είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ο ποδοσφαιρικός οπαδισμός είναι ένα μεγάλο πρόβλημα της Ελληνικής κοινωνίας διαπιστώνω ότι ο οπαδός δεν είναι τίποτα σπουδαίο μπροστά στην Ελληνίδα νοικοκυρά. Αυτή που σε σπρώχνει στην ουρά αν είσαι τυχερός και δεν σου πάρει τη σειρά, που ενημερώνεται για τα κοινωνικά προβλήματα από τον Φώσκολο και τη Μενεγάκη, που για όλα της φταίνε οι Αλβανοί και οι μετανάστες. Αυτή η γνωστή άγνωστη που εναντιώνεται σε οτιδήποτε ριζοσπαστικό και καινοτόμο αναφωνώντας “Έτσι θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας;” και αντί να του πάρει του πιτσιρικά υπολογιστή του παίρνει παπάκι… γιατί δεν γουστάρει το παιδί της να “απομονώνεται” και να σερφάρει στο internet γιατί έχει “κακά πράματα εκεί μέσα” λες κι άμα δει και καμιά τσόντα ο πιτσιρικάς θα πάθει τίποτα. Το χειρότερο που μπορεί να του συμβεί είναι να ξελαμπικάρει και να συνειδητοποιήσει ότι τα μωρά δεν τα φέρνει ο πελαργός. Αυτή η Ελληνίδα νοικοκυρά λοιπόν έχει τεράστια δύναμη και ασκεί τεράστια επιρροή, γιατί πολύ απλά είναι αυτή που καταναλώνει και είναι αυτή που παραδοσιακά διαχειρίζεται τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Όλοι έχουν μόνο να κερδίσουν από αυτήν και γι’ αυτό η πραγματικότητα, το παρόν και το μέλλον χτίζεται γύρω της, γύρω από το εγώ της και την άγνοια της και αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτή είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του τριπτύχου “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια” τότε το μέλλον είνα μάλλον σκοτεινό.

Συγγραφέας του ως ανω κειμένου (καλό το αρχαίο!) είναι ο φίλος μου ο Χαρης ο Heiz ο ωραιος και φίνος Αρχιτέκτων-ass